Ook wel eens geschrokken van de factuur van de dierenarts?
Uit een recente uitspraak van de kantonrechter blijkt dat ook een dierenarts – net als iedere andere dienstverlener – gebonden is aan de regels van het consumentenrecht. In het bijzonder gaat het om de informatieplicht bij diensten aan consumenten, zoals vastgelegd in artikel 6:230l lid 1 BW.
In deze blog licht ik toe wat deze informatieplicht inhoudt, waarom dit ook bij veterinaire zorg van belang is, en welke risico’s ondernemers lopen als zij hier niet aan voldoen.
Consumentenbescherming bij dienstverlening: ook voor de dierenarts
De kantonrechter Amsterdam (ECLI:NL:RBAMS:2025:3944) oordeelde over een geschil waarin een dierenkliniek betaling vorderde voor verleende specialistische zorg aan een huisdier. De consument had de rekening niet betaald. Opvallend was dat de consument niet in de procedure was verschenen. Toch toetste de rechter ambtshalve of de dierenkliniek had voldaan aan de relevante consumentenrechtelijke verplichtingen.
Het ging hier om een overeenkomst tussen een handelaar (de dierenarts) en een consument, tot stand gekomen binnen de praktijkruimte. In dat geval is artikel 6:230l BW van toepassing.
Wat houdt de informatieplicht van artikel 6:230l BW in?
De informatieplicht bij een in de verkoopruimte gesloten consumentenovereenkomst verplicht de ondernemer om vóór het sluiten van de overeenkomst duidelijke en begrijpelijke informatie te verstrekken over onder andere:
- de aard van de dienst (bijvoorbeeld: welke behandeling wordt uitgevoerd),
- de kosten, of indien geen vaste prijs mogelijk is, de wijze waarop die wordt berekend,
- de wijze van betaling en uitvoering,
- de duur van de overeenkomst,
- en – indien van toepassing – de klachtenprocedure.
Deze verplichtingen gelden ook voor dierenartsen. Een consument moet vóór de behandeling inzicht hebben in de inhoud en financiële gevolgen van de overeenkomst.
Voldoet de praktijk daaraan?
In veel gevallen blijkt dat deze informatie slechts mondeling of pas achteraf wordt gedeeld. Dat is juridisch kwetsbaar. De kantonrechter benadrukt dat ook dienstverleners zoals dierenartsen kritisch moeten nagaan hoe zij consumenten vooraf informeren. Als die informatie ontbreekt of onvoldoende is, kan een prijsbeding op oneerlijkheid worden getoetst.
Algemene voorwaarden moeten worden overgelegd
De rechtbank wijst er bovendien op dat de dierenarts op de factuur verwijst naar algemene voorwaarden, maar deze niet heeft overgelegd. De rechter verlangt dat alsnog te doen.
De reden daarvoor is dat de rechter verplicht is ambtshalve te toetsen of een beding in de algemene voorwaarden oneerlijk is in de zin van de Richtlijn oneerlijke bedingen. Als dat het geval is, kan de dierenarts ook geen beroep meer doen op de wettelijke regeling die zonder dat beding van toepassing zou zijn geweest.
Ambtshalve toetsing: ook zonder verweer van de consument
De consument in deze zaak is niet verschenen. Toch toetst de kantonrechter alle consumentenrechtelijke aspecten ambtshalve, dat wil zeggen: op eigen initiatief. Rechters zijn daartoe verplicht op grond van Europese rechtspraak. De rechter kijkt dus niet alleen naar wat partijen aanvoeren, maar ook naar de juridische geldigheid van de overeenkomst zelf.
Wat betekent dit voor ondernemers?
Deze uitspraak onderstreept het belang van naleving van informatieplichten bij dienstverlening aan consumenten. Dit geldt niet alleen voor dierenartsen, maar ook voor andere beroepsgroepen zoals tandartsen, fysiotherapeuten, rijscholen en andere dienstverleners in de praktijkruimte.
Ondernemers doen er goed aan zich af te vragen of:
- zij hun klanten vooraf duidelijk informeren over aard, prijs en voorwaarden van hun diensten,
- de gebruikte algemene voorwaarden voldoen aan de eisen van transparantie en redelijkheid,
- hun contractpraktijk in overeenstemming is met actuele rechtspraak over consumentenbescherming.
In mijn praktijk zie ik regelmatig dat ondernemers werken met algemene voorwaarden die, gelet op recente rechtspraak, juridisch kwetsbaar zijn.
Conclusie
Consumentenrecht is ook van toepassing bij een bezoek aan de dierenarts. Transparantie vooraf is geen gunst, maar een verplichting. Ondernemers die diensten leveren aan consumenten doen er verstandig aan hun informatievoorziening, werkwijze en algemene voorwaarden kritisch tegen het licht te houden.
vindplaats: https://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBAMS:2025:3944